စာေရးဆရာ ႏွင္႕တာ၀န္

ကေလာင္သြားသည္ဓားသြားထက္ထက္သည္ဟုဆိုစမွတ္ျပဳျကသည္။

ထိုစကားသည္စာေရးဆရာတို့အတြက္၀င့္၀ါပလႊားေသာစကားမွ်သာမဟုတ္။

အကယ္မုခ်အားျဖင့္လည္းအလြန္မွန္ကန္ေသာစကားျဖစ္ေလသည္။

ယခုအခါကမၻာတ၀န္းလံုးပုခက္တြင္းမွကေလးမ်ားပါမက်န္လူသားတို့ဧ။္

ေခါင္းေပါတြင္လူ့သမိုင္းတြင္တခါမွ်

မျကံဳခဲ့ရေလာက္ေအာင္ေျကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာႏ်ဴကလီးယား

လက္နက္ျကီးမ်ားရစ္၀ဲလ်က္ရွိေလသည္။

လူတေယာက္ကမ်က္ရိပ္ျပ႐်္လူတေယာက္ကခလုတ္ႏိွက္လိုက္ရံုျဖင့္၂၄နာရီ

အတြင္းလူေပါင္းသိန္းသန္းကုေဌပ်က္စီးေစႏိုင္သည္။

ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္သည္ထိုမွ်ထက္ျမက္ဧ။္။ယခုထိထိုထက္ျမက္ေသာ

လက္နက္မရွိေသးေခ်။

သို့ပင္ျဖစ္လင့္ကစားႏ်ဴကလီးယားလက္နက္သည္လူသားတို႕ကို

အကုန္အစင္မဖ်က္ဆီးႏိုင္။

ကမၻာေပါတြင္လူဟူရ်္က်န္တန္သေလာက္က်န္ရွိႏိုင္ေသးသည္။

ထိုအခါႏ်ဴကလီးယားလုပ္ေသာသူမ်ားပါေပ်ာက္ကြယ္သြားရ်္ႏ်ဴကလီးယား

ေခတ္ကုန္သြားလိမ္႕မည္။

ႏ်ဴကလီယားသာေပ်ာက္ကြယ္သြားမည္။လူဟူကားအညြန္႕မတံုးႏိုင္ေခ်။

çကေလာင္သည္ဓားလက္နက္ကဲ႕သို႕ခုတ္ထစ္ပိုင္းျဖတ္ႏိုင္စြမ္းမရွိ။

ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္ကဲ႕သို႕ရွိရွိသမွ်တစ္ခုမဟုတ္ခ်င္းပ်က္ျပားေစႏိုင္ျခင္းမရွိေခ်။

သို႕ေသာ္လူ၏အႏွစ္ျဖစ္ေသာစိတ္ကိုကစားႏိုင္သည္၊ေမႊ႕ရမ္းႏိုင္သည္၊

ျကည္လင္ေစႏိုင္သည္၊ မည္းညစ္ေစႏိုင္သည္။

ကေလာင္ကေကာင္းရာသို႕ပို႕လွ်င္အထက္ဘ၀ဂ္သာမကနိဗၺာန္သို႕ပင္တက္လွမ္းႏိုင္သည္။

ကေလာင္ကမေကာင္းရာသို႕ဆြဲလွ်င္အ၀ီစိတြင္ခ်ိဳးကပ္ေစႏိုင္သည္။ကေလာင္က

သတ္လွ်င္အသက္ရွင္လွ်က္ပင္ေသေစႏိုင္သည္။

ႏ်ဴကလီးယားကားလူညြန္႕မတံုးေစႏိုင္၊ကေလာင္ကမူကားလူညြန္႕တံုးေစႏိုင္သည္။

ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း၊လက္ႏွစ္ဖက္ေခါင္းတလံုးရွိပါလ်က္လည္းတီေကာင္ေလာက္မွ်အသံုး

မက်ေသာဘ၀ေရာက္ေစႏိုင္သည္။

ကေလာင္ကိုင္ေသာလက္သည္ႏ်ဴကလီးယားကိုင္ေသာလက္ထက္ေျကာက္စရာ

ေကာင္းသည္။

အစြမ္းသတိၱထက္ျမက္၏။အစြမ္းသတိၲထက္ျမက္သေလာက္တာ၀န္ျကီးလွေပသည္။

ထိုတာ၀န္သည္စာေရးဆရာတို႕အတြက္မည္မွ်ျကီးမားသနည္း။လူသားတို႕အတြက္

ထိုတာ၀န္ကိုေက်ပြန္ေအာင္မည္သို႕ထမ္းရြက္ျကအံ႕နည္းဟူေသာအျပစ္ျကီးသည္

ယေန႕စာေရးဆရာမ်ားေရွ႕ေမွာက္သို႕ေရာက္လုျပီ။

စာေရးဆရာမ်ားကမည္သို႕ေျဖရွင္းျကအံ႕နည္း။

စာေရးဆရာမ်ားသည္လြပ္လပ္စြာေတြးရ်္လြပ္လပ္စြာေရးႏိုင္ပါသည္။လြပ္လပ္စြာေတြးရ်္

လြပ္လပ္စြာေရးမွသာလွ်င္တကယ္အက်ိဳးျပဳစာေကာင္း ေပေကာင္းမ်ားထြက္ႏိုင္ပါသည္။

ထိုေျကာင္႕စာေရးဆရာမ်ားမည္သို႕ေတြးရမည္၊မည္သို႕ေရးရမည္စသည္႕ကန္႕သတ္မႈမ်ား

ကိုမယံုျကည္ပါ။အေရးျကီးသည္႕အခ်က္မွာစာေရးဆရာတို႕၏အေတြးႏွင္႕အေရးကို

ေခတ္၏အလိုကအဘယ္မွ်ေလာက္အေရာင္ဟပ္ပါသနည္း။

စာေရးဆရာသည္ေခတ္၏လိုလားခ်က္ကိုေရာင္ျပန္မဟပ္ႏိုင္လွ်င္စာႏွင္႕ေခတ္မဆံုမိဘဲ

တစ္ဖတ္ႏွင္႕တစ္ဖက္အံေခ်ာလ်က္ေရးသမွ်စာသည္တန္ဖိုးသတၲိကင္းမဲ႕၊အလဟသာ

ျဖစ္ရံုသာမကအက်ိဳးနည္းခဲ႕ရေသာထံုးသက္ေသသာဓကမ်ားသည္ကမၻာရာဇ၀င္တြင္

မ်ားစြာရွိေပသည္။

ဆရာေဇယ်

ေအာက္ပါ စကားစုမ်ားသည္ သတင္းစာ ဆရာျကီး ဦးေဇယ်

၁၉၆၂ ခုႏွစ္က ကမာၻေအးကုန္းေျမတြင္ က်င္းပျပဳလုပ္သည္႕

စာေရးဆရာညီလာခံ၌ သတင္းစာဆရာျကီး ဦးေဇယ် တင္သြင္းေသာစာတမ္းမွ

ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။