လြမ္းအရိပ္

ညကတိတ္ဆိတ္လိုက္တာ။ ထိုတိပ္ဆိပ္ျခင္းကပဲ လြမ္းေဆြးမူကို ပိုမိုဖန္တီးေနသလား။ အျပင္ဘက္မွာ ႏွင္းေတြက ပိန္းပိတ္ေအာင္ ထူထပ္ေနတာ အေမွာင္ထုက ပိုျပီး သိပ္သည္းေနသည္။ အရိုးကြဲေအာင ္ေအးလွေသာ ေဆာင္းရာသီ၏ ညမ်ားမွာ ကၽြန္မအိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ ဖြင္႕ထားေသာ ျပတင္းေပါက္မွတဆင္႕ ကၽြန္မအိပ္ခန္းထဲသို႕ ေဆာင္းေလက၀င္ေရာက္လာသည္။
ေဆာင္းေလအေ၀ွ႕မွာ ကၽြန္မ၏အခန္းစီးဇာျဖဴေလးလြင္႕သြားသည္။ လြင္႕ပ်ံ႕လာေသာညေလႏွင္႕အတူ ျမတ္ေလးပန္းရနံကေမႊးပ်ံ႕လာသည္။ထိုစဥ္မွပဲ ဂစ္တာျကိဳးညိွသံ၊တစံုတေယာက္သီခ်င္းဆိုသံသဲ႕သဲ႕ကိုျကား လိုက္မိသည္။ ဘယ္သူမ်ားပါလိမ္႕.... သူမ်ားျဖစ္ေနမလား. ဟင္႕အင္း.....မျဖစ္ႏိုင္တာ။ေယာင္ယမ္းရ်္နားႏွစ္ဖက္ကိုပိတ္လိုက္မိသည္။
“သူ” ဆိုေသာအေတြးကိုေတြးမိေသာအခါ ကၽြန္မရင္ထဲေမာပန္းႏြမ္းလ်ွသြား ပါေတာ႕သည္။

ရင္ခုန္ျခင္းအပိုင္းအစမ်ား(၁)

"ေဟာင္းႏြမ္းသြားေသာအရာတခုဟာျကာျမင္႕ေသာအခါမံႈ၀ါးသြားတတ္္သည္။
သို႕ေသာ္ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ျကာျကာမံႈ၀ါးသြားေသာအရာမ်ားတြင္သံေယာဇဥ္ႏွင္႕ရင္ခုန္သံ
မ်ားမပါ၀င္ခဲ႕ပါ။ “
တကယ္ေတာ႕သူဆိုသည္မွာ.......
တကယ္ေတာ႕သူဆိုသည္မွာ.......

ေက်ာင္းေတြဖြင့္ကာစ ဇူလိုင္လရဲ႔ မိုး စက္ေတြဟာ ကၽြန္မစိတ္ကိုျကည္ႏူးေစခဲ႕သည္။ ငယ္စဥ္က မိုးရြာျပီဆိုရင္ ကၽြန္မတို႕ညီအမတသိုက္ စဣဴေလွကေလးေတြ အိမ္ေရွ႕ေရေျမာင္းထဲမွာ လြတ္ျပီးကစားေလ႕ရွိပါ သည္။ ကၽြန္မတို႕ ျခံျကယ္ျကီးထဲမွာ ေမာင္ႏွစ္မေတြ မိုးေရခ်ိဳးျကတယ္၊ တေယာက္နဲ႕တေယာက္ ရြံ႕ဗြက္ေတြနဲ႕ ေကာက္ေပါက္ျကတယ္ေလ။ ကၽြန္မတို႕ေတြ အလြန္ေပ်ာ္ခဲ႕ျက တာေပါ့။ အခုလို ျကီးျပင္းလာေတာ႕လည္း ငယ္ငယ္ကလိုအေဆာ႕မမက္ေတာ႕ေပမယ္႕၊ မိုးရာသီေရာက္ရင္ အျပစ္ကင္းစင္တဲ႕ကေလးဘ၀ ကိုလြမ္းဆြတ္စဲပါပဲ...။ ကၽြန္မ၏ သူ႕ကိုလည္း ဇူလိုင္လရဲ႕ မိုးစက္ေတြေအာက္မွာ အမွတ္မထင္ ဆံုေတြခဲ႕သည္။ ထိုေန႕က ေလေတြ အရမ္းတိုက္ျပီး၊ ေကာင္းကင္တခုလံုး မည္းေမွာင္ေနသည္။ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းကားက ရုတ္တရက္ စက္ခ်ိဳ႕ယြင္းသြားျပီး၊ ေရွ႕ဆက္မေမာင္းႏိုင္ေတာ႕လို႕ သူငယ္ခ်င္း၊ အျခားေက်ာင္းသူေတြနဲ႕ အတူ ဘတ္စကားစီးျပီး အိမ္ျပန္ခဲ႕ရ တဲ႕ေနကေပါ့ ...။ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္၊ရံုးဆင္းခ်ိန္မို႕ လူေတြမ်ားျပားလွတဲ႕ဘတ္စကားေပၚမွာ ကၽြန္မတို႕သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ တိုးရင္း၊ အမွတ္မထင္ ကၽြန္မရဲ႕ေနာက္ေက်ာက “(....)ကၽြန္ေတာ္႕ခံုမွာ၀င္ထိုင္ပါဆိုတဲ႕ “စကားသံကိုျကားလိုက္ရတယ္။
လွည္႕ျကည္႕လိုက္ေတာ႕...ကၽြန္မႏွင္႕ သက္တူရြယ္တူ ေကာင္ေလးတေယာက္၊ ႏူးညံ႕သိမ္ေမြ႕တဲ႕ မ်က္၀န္းေတြနဲ႕ ျပံဳးျပေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးထဲမွာမွ ကၽြန္မ တေယာက္တည္းအတြက္
ဘတ္စကားေပၚမွာ တေနရာစာ ထိုင္စရာေလးကို သူအေရးတယူထေပးတဲ႕အတြက္၊ က်းဇူးတင္ပါတယ္ဆိုတဲ႔ အျပံဳးတခုနဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳခဲ႕မိတယ္ေလ။

ေနာက္ဆတ္တြဲ ရလတ္ကေတာ႕...၊သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးေတြရဲ႕ မ်က္ေစာင္းလွလွနဲ႕ တီးတိုးေလွာင္ေျပာင္သံကို သူ အလူးလဲခံခဲ႕ရျခင္းပါပဲ...။
သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ေလွာင္ေျပာင္သံျကားမွာပဲ၊ အေနရက်ပ္စြာ သူ႕ကိုကၽြန္မခိုးျကည္႕ခဲ႕မိတယ္။
ျပတင္းေပါက္က လြင္႕စင္လာတဲ႕ မိုးစက္မိုးမံႈေလးေတြေျကာင္႕ အညိဳေရာင္သမ္းတဲ႕ သူ႕ဆံပင္ေတြအနည္းငယ္စိုစြတ္ေနတယ္။သူ႕လက္ထဲက ေပြ႕ပိုက္ထားတဲ႕ ဖတ္စာအုပ္တခ်ိဳ႕မွာ သူ႕နာမည္ေလးထိုးထားတယ္။ျကားဖူးသမ်ွ နာမည္ေတြထဲမွာ သူ႕နာမည္ကအလွပဆံုးလို႕ ကၽြန္မစိတ္ထဲ
ေတြးေနခဲ႕မိတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ ညိဳ႕မိႈင္းလာတဲ႕ မိုးေတြက ကၽြန္မဆင္းရမယ္႕ မွတ္တိုင္မွာ ဘတ္စကားလဲရပ္ေရာ၊ မိုးစက္ေတြ အျငိဳးနဲ႕ ေျမျပင္ေပၚကို ခုန္ေပါက္ေျပးဆင္းလာျကေလရဲ႕...။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ၊ လက္ထဲမွာလည္း ထီးမပါလို႕ စိတ္အပ်က္ျကီး ပ်က္ေနတဲ႕ကၽြန္မကို သူသတိျပဳမိပံုရတယ္။
ေခါက္ထီးအမဲေလးကို ကၽြန္မလက္ထဲထည္႕ေပးရင္း၊ “ကၽြန္ေတာ္ငု၀ါလမ္းမွာ ေနပါတယ္” ေျပာျပီး၊ ေက်ာင္းစိမ္းပုဆိုးကို တိုတိုျပင္၀တ္ သူ မိုးေရထဲေျပးထြက္သြားခဲ႕တယ္။
အျဖစ္ပ်က္ကျမန္ဆန္လြန္းလို႕ ေက်းဇူးတင္စကားေတာင္မေျပာလိုက္ရပဲ၊ သူ႕ေနာက္ေက်ာကို ဒီအတိုင္းပဲ ထီးကေလး ကိုင္ရင္း ကၽြန္မေငးေမာျကည္႕ေနခဲ႕မိသည္။