လြမ္းအရိပ္၂
လြမ္းအရိပ္ ၂
ေကာင္းကင္မွာမိုးတိမ္ေတြကင္းရွင္းျပီး ၊သက္တန္႕ေရာင္စံု ျဖာထြန္းတဲ႕ တေန႕ သူတို႕အိမ္ဘက္ကိုေျခဦးလွည္႕ခဲ႕တယ္။
သူနဲ႕ကြၽန္မ တလမ္းထဲ အတူေနခဲ႕ျကေပမယ္႕၊ ေက်ာင္းနဲ႕အိမ္ကလြဲလို႕အျပင္ကိုထြက္ေလ႕မရွိတဲ႕ ကြၽန္မ
မွာသူနဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဆံုေတြခ်ိန္ဟာ သိပ္ကိုနည္းပါးခဲ႕ပါတယ္။
မိုးရြာျပီးကာစမို႕ ေျမျမင္ဟာစိုစြတ္ေပ်ာ႕ေျပာင္းေနတယ္။ အသင္႕ဖြင္႕ထားတဲ႕ ျခံတခါးကိုတြန္းဖြင္႕၀င္ရင္း၊
ကၽြန္မကသစ္ပင္၊ပန္းပင္ေတြကို ျမတ္ႏိုးတတ္သူပီပီ လူသြားလမ္းတေလွ်ာက္ အလွစိုက္ပ်ိဳးထားတဲ႕ သူတို႕ျခံထဲကရြက္လွဂမုန္းပင္ မ်ားကို စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ ကြၽန္မ ေငးေမာျကည္႕ေနမိ ခဲ႕ တယ္ေလ...။
သူတို႕ျခံထဲက ႏွင္းဆီ ပန္းအိုး ေလးထဲမွာ မိုးေရ အနည္းငယ္ အိုင္ထြန္းေနတယ္။
သင္းပ်ံ႕လာတဲ႕ေျမသင္းရနံ႕
ေ၀႕၀ဲလာတဲ႕ မိုးဦးက် စံပယ္ရနံ႕
ျခံေထာင္႕က ဇီဇ၀ါ ရနံ႔ေတြ ေအာက္မွာ ကြၽန္မ အျကာျကီးမိန္းေမာေနခဲ႕မိ ပါတယ္။
အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ျကာသြားမွန္း မသိ “သမီး ဘယ္သူနဲ႕ေတြ႕ခ်င္လို႕လဲ”ဆိုတဲ႕ေမးခြန္းအဆံုးမွာ ကြၽန္မလန္႕ဖ်တ္သြားခဲ႕တယ္။ သူ ရွိေနမလားဆိုတဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္က မွားယြင္းသြားျပီဆိုတာ၊သူတို႕သူငယ္ခ်င္းေတြေဘာလံုးသြားကန္တယ္ဆိုတာသူ႕အေမရဲ႕စကားအဆံုးမွာ သိလိုက္ရတယ္။ေခါက္ထီးေလးကိုပိုင္ရွင္လက္ထဲ လူကိုယ္တိုင္ေပးျပီး ေက်းဇူးတင္စကား မေျပာလိုက္ရလို႕လား၊ အဲ႕ဒီ႕ေန႕က အိမ္အျပန္လမ္းမွာ အမ်ိဳးအမည္မသိတဲ႕ ေ၀ဒနာေတြနဲ႕ ကြၽန္မရင္ထဲျပည္႕က်ပ္ေနခဲ႕ သည္။
ေနာက္ေန႕မနက္ ဘတ္စကားဂိတ္မွာ သူကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။
သူကလည္း ကြၽန္မ ကိုုျမင္လို႔ လွမ္းၿပီး ျပံဳးျပႏႈတ္ဆတ္တယ္။
ကြၽန္မကေတာ့ ဘာကိုရွက္ေနမွန္းမသိပဲ ရွက္ေနခဲ့လို႕ ဘာမွမရွိတဲ႕ ေျမျပင္ကို အဓိပၸယ္မဲ႕စြာ ေငးျကည္႕ေနၿပီး ႏႈတ္ဆြံအေနခဲ့မိတယ္။ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ထိုအခ်ိန္ ခဏေလးဟာ ကြၽန္မ အတြက္ အၾကာႀကီးလိုပဲ။ တိတ္တဆိတ္နဲ႔ ကိုယ့္ရင္ခုန္သံကို ကိုယ္တိုင္ ျပန္ၾကားေနခဲ့ရတာ သူေတာ့ သိမယ္မထင္ဘူး။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ႏွလံုးသားက အခ်စ္ကို ေတြ႕ရွိသြားခဲ႕ျပီလား။ ရင္ခုန္တာတခုတည္းနဲ႕ အခ်စ္ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ပါဘူးလို႕ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ႏွစ္သိမ္႕လိုက္ တယ္။ကြၽန္မ ေက်ာင္းကားေရာက္လာေတာ႕ ကားေပၚ လွမ္းတတ္သြားတဲ႕ အခ်ိန္အထိ သူရပ္ျကည္႕ရင္း က်န္ရစ္ခဲ႕တယ္။
မေတာ္တဆပဲလား၊ တိုက္ဆိုင္တာပဲလား ေနာက္ပိုင္းမွာ ေက်ာင္းသြား၊ေက်ာင္းျပန္ မၾကာခဏဆိုသလို သူုနဲ႔ ပိုၿပီးဆံုေတြ႕ ၿဖစ္လာတယ္။ ကြၽန္မ အိမ္အျပန္မွာ တစ္စံုတေယာက္က ေစာင္႕ေနတာမ်ိဳး၊ ေနာက္ခပ္လွမ္းလွမ္းက လိုက္ပါလာတာမ်ိဳး ခံစားခဲ႕ရတယ္။အဲ့ဒီ တစ္စံုတေယာက္ဟာ သူပဲဆိုတာ ဘာေျကာင္႕မ်ား ကြၽန္မသိႏွင္႕ေနခဲ႕ပါလိမ္႕...။ရင္ထဲက အခ်က္ေပးေခါင္းေလာင္းသံေတြေျကာင္႕မ်ားလား...။♪♫♫♫
ေနပူပူ၊ မိုးရြာရြာကြၽန္မအိမ္အျပန္ကို ဘတ္စကားဂိတ္ထဲမွာျဖစ္ေစ၊ လမ္းထိပ္က ပိေတာက္ပင္ရိပ္အမိုးေအာက္
ေအာက္မွာ၊ေညာင္ညိဳပင ္္ေအာက္မွာ ျဖစ္ေစ သူအျမဲထိုင္ေစာင္႕ေနခဲ႕ပါတယ္။
ကြၽန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး စာအုပ္ဆိုင္၊ သြားတဲ႕အခါေတြမွာ သူ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မေယာင္မလည္ လိုက္ပါလာတတ္တာလဲ ကြၽန္မ သတိထားမိခဲ႕ပါသည္။
ရင္ခုန္ျခင္း အပိုင္းအစမ်ား ၂
တစ္ခါတရံ သူတို႕အုပ္စု ထိုင္ေနၾက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးေရွ႕ က ကြၽန္မ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတိုင္း သူ႕ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက “ေဟ႕ေကာင္၊..သက္ႏိုင္” ဆိုၿပီး ဘာေျကာင္႕မွန္းမသိအက်ယ္ၿကီး ေအာ္ေခၚ တတ္ျကသည္။သူတို႕ရဲ႕ေခၚသံကထူးဆန္းသလိုလို၊တစံုတေယာက္ကိုရည္ညြန္းေနသလိုလို...ေျခလွမ္းေတြကိုအနည္းငယ္ဆံု႕စိုင္းျပီး ေစာင္းငဲ႕ျကည္႕လိုက္ေတာ႕ ေဘးမွာထိုင္ေနတဲ႕သူက ရွက္ကိုးရွက္ကန္းႏွင္႕မ်က္ႏွာကိုငံု႕ထားခဲ႕သည္။
အဲ့ဒီေတာ႕မွ သ႔ူရဲ႕နာမည္ အျပည္႕စံုက ဇမၼဴသက္ႏိုင္ဆိုတာ ကြၽန္မသိခဲ႕ရ တယ္။
။သူနဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးေနၿပီျဖစ္တဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ပိုင္ရွင္ ဦးေလးၿကီးရဲ႕ ၿပံဳးစိစိမ်က္ႏွာထား၊ ေလးျဖဴရဲ႕ အံုပံုးအခ်စ္ကို စားပြဲထိုးေလးက မျကားတျကား ေစာင္းဆိုသံေတြကိုလဲ ရင္ဆိုင္ခဲ႕ရတယ္။ မိုးရြာလို႔ သူတို႕သူငယ္ခ်င္းေတြ လမ္းမေပၚ ေဘာလံုးထြက္ကန္ျကရင္ ေဘာလံုးကန္ရင္း ကြၽန္မအိမ္ဘက္ကို သူလွမ္းလွမ္းျကည့္ေနတတ္သလို၊
ကြၽန္မ ကေတာ႕ အျပာေရာင္ ခန္းစီးစ ေနာက္ကြယ္ကေနပဲ ေငးျကည္႕ေန ခြင္႕ပဲရွိခဲ႕တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ အခ်ိန္ေတြ ကုန္မွန္းမသိကုန္လာခဲ႕သလို၊ မေဖာ္ျပႏိုင္ခဲ႕တဲ႕ တစံုတရာဟာ ကြၽန္မရင္ထဲတိတ္တဆိတ္တိုးတိတ္ျငိတြယ္လာခဲ႕သည္။
ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြ ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အဆြယ္ေကာင္းမႈေျကာင္႕ ေနာက္ႏွစ္အတန္းအတြက္ က်ဴရွင္ ႀကိဳတတ္ျဖစ္ခဲ႕တယ္။ မထင္မွတ္ပဲ က်ဴရွင္မွာလဲ ကြၽန္မတို႕ေတြထပ္ဆံုျဖစ္ျကေသးတယ္ေနာ္.. ။အခန္းေထာင္႕က စားပြဲခံုေလးကေန သူ ကြၽန္မ
ကို ခိုးခိုးျကည္႕ေနခဲ႕တာ ကြၽန္မ
သိတာေပါ့။ ေနာက္ပိုင္း လမ္းထဲကသူငယ္ခ်င္းေတြ ေက်းဇူးေျကာင္႕ ကြၽန္မ
တို႕ႏွစ္ေယာက္ တရား၀င္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္သြားျကတယ္။
သူငယ္တန္းကေန၊အထက္တန္း ေရာက္တဲ႕အထိမိန္းကေလးေက်ာင္းမွာေနခဲ႕ရသူမို႕ ကြၽန္မဘ၀မွာ ေယာက်ာ္းေလးသူငယ္ခ်င္းမ်ားမ်ားစားစားမရွိခဲ႕ပါဘူး။ လမ္းထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားျကီးရွိရဲ႕နဲ႕၊အားလံုးထဲမွာမွသူ႕ကိုကြၽန္မခင္တြယ္ခဲ႕မိပါ
သည္။
သူဟာကြၽန္မဘ၀ရဲ႕ပထမဦးဆံုးေသာေယာက်ာ္းေလးသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ပါပဲ။
က်ဴရွင္ကေနအိမ္အျပန္၊ လမ္းမွာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္မိရင္ သူ ကြၽန္မကိုစိတ္ဆိုးလို႕ မဆံုးေတာ႕ဘူး။
သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ရဲ႔ ေအာက္မွာပဲ သူက ကြၽန္မပန္ဖို႕သူတို႕ျခံထဲက အရိုင္းပန္းျဖဴျဖဴ
တခ်ိဳ႕ ယူလာေပးတတ္ေသးသည္။
အျခားသူငယ္ခ်င္းမေတြက ေနာက္ေနာက္ေျပာင္ေျပာင္ ငါတို႕အတြက္ေရာလို႕ ေမးေတာ႕ သူ႔ရဲ႔ ရွက္ျပံဳးေတြကို ကြၽန္မ အခုအထိ မွတ္မိေနဆဲပါ။
ကြၽန္မခါးေက်ာ္ေလာက္ ဆံပင္အရွည္ေတြကို ျကည္႕ျပီး တျမတ္တႏိုးနဲ႔ သိတ္လွတယ္လို႕ မျကာခဏေျပာတတ္တယ္။ ကြၽန္မက သူေပးတဲ႕ပန္းေလးေတြကို တယုတယနဲ႕ ေခါင္းမွာပန္ျပေတာ႕ ေပ်ာ္ရႊင္သြားၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ျပံဳးတက္တဲ့ သူ႔ရဲ႔ အျပံဳးေတြဟာ အၿမဲလို ၾကည္လင္လတ္ဆက္ေနတယ္။ သူျပံဳးရယ္လိုက္တိုင္း သြားစြယ္ေလးေတြနဲ႕ ကေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ အျပစ္ကင္းစြန္းလြန္းတယ္ေနာ္။ အခုေတာ႕ကြၽန္မ ျမတ္ႏိုးရတဲ႕ ပန္းေတြလဲ ပန္သူမဲ႕လို႕ ေျမမွာသက္ဆင္း ေၾကြက်ေနၾကျပီလား။
လွပတဲ႕ ညေနခင္းေလးတခုရဲ႔ ဗာဒံပင္ေအာက္က ခံုတန္းေလးမွာ အတူတူယွဥ္ထိုင္ရင္း သူက “ကြၽန္ေတာ္ညက်ရင္ ဟိုေကာင္ေတြနဲ႕ ဒီခံုမွာထိုင္ျပီး ဂစ္တာတီးဖို႔ ခြင္ျပဳေပးပါလား” လို႕ ကြၽန္မ ကို သူခြင့္ေတာင္းခဲ့တယ္ေလ။
ဗာဒံပင္ထိပ္ဖ်ားက မိုးေဆြငွက္ကေလးေတြ အိပ္တန္းတတ္တဲ႕အခ်ိန္၊ အလင္းေရာင္ေလးေတြ ေဖ်ာ႕ေတာ႕ သြားတဲ႕အခ်ိန္မွာ စံပယ္ပန္း ရနံေလးေတြနဲ႕အတူ သူရဲ႔ သီခ်င္းသံက ကြၽန္မအိပ္ခန္းရွိရာကို ညင္သာစြာ လြင္႕ပ်ံလာတယ္။ ညေလေျပအေ၀ွ႕မွာ ျမတ္ေလးပန္းေလးေတြ ေျကြက်သြားတယ္။ လေရာင္ခပ္ေရးေရးေအာက္က ခံုတန္းေလးေပၚမွာ သူတို႕အုပ္စု......။
ကြၽန္မကေတာ႕ အိပ္ခန္းေလးကို မီးအေမွာင္ခ်ျပီး ရင္ခြင္ထဲကေခါင္းအံုးေလးကို ၾကည္ႏႈးရွက္စိတ္နဲ႔အတူ တင္းက်ပ္စြာဖတ္ထားမိ ေတာ႕သည္။
ေႏြရက္တစ္ရက္ လွပတဲ့ ပိေတာက္ေလးေတြ အၿပိဳင္အဆိုင္ ဖူးေနၾကတဲ႕အခ်ိန္...... ဘ၀မွာ ပထမဦးဆံုးအျကိမ္ သူ႕ဆီကရင္ဖြင္႕စာကိုရခဲ႕သည္။
ျကည္ႏူးစိတ္တစ္၀က္၊ ရွက္စိတ္တ၀က္နဲ႕ စာရြက္ေခါက္ေလးကို ျဖန္႕ေနတဲ႕ ကြၽန္မလက္ေတြ တုန္ခါေနတာ ကိုယ္သတိထား လိုက္မိတယ္။စာထဲမွာ ေရးထားတဲ့ အဓိပၸယ္ကို သိေပမယ့္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဖတ္မိေနတာ ဘာေျကာင္႕မ်ားပါလိမ္႕...။
“”..”ျကၤန္က်ဖို႕ နီးေနၿပီေနာ္၊ ကြၽန္ေတာ္ကို ပထမဦးဆံုး ေရေလာင္းရတဲ့သူ ျဖစ္ခြင္႕ေပးပါ....ခ်စ္တဲ႕ “..” တဲ႕ေလ။
စာရြက္ေလးကို ကိုင္ၿပီး ရင္မွာ ေမာဟိုက္စြာနဲ႔ တုန္ရင္ေနတုန္းမွာပဲ အိမ္ေရွ႕ပိေတာက္ပင္က ေႏြငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ ေဆြးေဆြးျမည္႕ျမည္႕တြန္ က်ဴးသြားခဲ့ သည္။သျကၤန္ရက္ေတြမွာ အေမကဥပုတ္ေစာင္႕သြားေတာ႕ ကြၽန္မကအိမ္ေစာင္႕ အျဖစ္က်န္ခဲ႕ ရေတာ႕ အၿပင္ထြက္ခြင္႕မရွိခဲ႕ဘူး။ အဲ႕ဒီေန႕က စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႕ျခံထဲကို လမ္းဆင္းအေလွ်ာက္ ျခံ၀ထိပ္မွာ ကခ်င္ပုဆိုးကြက္ေလးနဲ႕ ေငြဖလားေလးကို ကိုင္ၿပီး စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ေစာင့္ေနတဲ့ သ႔ူကို အံ့ၾသ၀မ္းသာစြာ ေတြ႕လိုက္ရသည္။။ ကြၽန္မလည္း ရွက္စိတ္၊ ၾကည္ႏူးစိတ္၊ ၀မ္းသာစိတ္ေတြ ေရာျပြန္းတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ ျခံတံခါးကိုတြန္းဖြင္႕ၿပီး ထြက္လိုက္စဥ္မွာပဲ ေမႊးျမတဲ့ ပိေတာက္ရနံ႔ေတြနဲ႔အတူ ေရေအးေအးေလးေတြ ကိုယ့္ေပၚကို က်ေရာက္ခ်ိန္မွာ သူ႔ကိို နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္း ခ်စ္မိသြားၿပီဆိုတဲ့ ခံစားမႈတစ္ခု မသိစိတ္ကေန သိစိတ္ကို သူ႔အလိုလို ေရာက္လာတာကို ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ၀န္ခံလိုက္ရတယ္။ တကယ္ေတာ႕ ကြၽန္မတို႕ေတြဘယ္အရာကိုမွမပြင္႕လင္းခဲ႕ျကသလို၊ ကြၽန္မအခ်စ္ကို ၀န္ခံဖို႕ ကြၽန္မကိုယ္တိုင္ပင္ရွက္ရြံ႕ေနခဲ႕မိပါသည္။ ဒီလို သူငယ္ခ်င္းဘ၀နဲ႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ခိုးျကည္႕ရင္း....၊ အျကည္႕မ်ား၊ သက္ျပင္းမ်ားေအာက္မွာသာ စကားလံုးမ်ားက အျကီမ္ျကိမ္ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ႕သည္။
ဒါဟာ ကြၽန္မအျပစ္လို႕ပဲ ဆိုရမလား.... တကယ္တန္း အခ်စ္ဆိုတဲ႕ ေခါင္းစဥ္ေအာက္ကို္တိုးမ၀င္္ခဲ႕တာဟာ သတၲိနည္းေနတာထက္္ခ်စ္ရသူကို မလိုလားအပ္တဲ့ ေ၀ဒနာေတြကို မခံစားေစခ်င္ခဲ႕တာ ကြၽန္မရဲ႕မွန္ေသာသစၥာပါ။ ကြၽန္မတို႕ေတြဟာ ငယ္ရြယ္သူေတြ၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကိုျဖစ္ေျမာက္ဖို႕ မျပီးျပည္႕စံုတဲ႕သူေတြ၊ ဒါေျကာင္႕မို႕ ကြၽန္မတို႕
ေျခလွမ္ေတြကိုျပန္လည္ထိန္းခ်ဳပ္ရမယ္မဟုတ္လား။ ကြၽန္မရဲ႕ျမိဳသိပ္ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းရလတ္ကေတာ႕ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္တဲ႕ညမ်ား၊ ေနာင္တဆိုးမ်ား၊၀မ္းနည္းေျကြကြဲမႈမ်ားသာျဖစ္ေစရံုသက္သက္ပါပဲသူရယ္...။
အင္းေပါ႕ေလ..အေျခေန အခ်ိန္ခါဆိုတာ ဘယ္တုန္းကမ်ား ႏွစ္ခါျပန္လာခဲ႕ဖူးလို႕လဲ.....။
“အက္ကြဲသံစဥ္၏ နိဂုန္း”
ကြၽန္မတို႕ ၁၀တန္းစာေမးပြဲေတြ ေျဖဆိုအျပီး တစ္ရက္မွာ အေဖကေခၚေျပာတယ္... က်ဆင္းလာတဲ႕ အိမ္က စီးပြားေရးနဲ႕အတူ ကြၽန္မကို ေက်ာင္းဆက္ထားႏိုင္ဖို႔ အေရးဟာ ခက္ခဲလာခဲ့တယ္။ အားလံုးအတြက္ အေကာင္းဆံုး အေျဖအျဖစ္နဲ႔ ကြၽန္မ
ဟာ ႏိုင္ငံျခားမွာရွိတဲ႕ ငယ္ငယ္ေလးထဲက ကြဲသြားခဲ့တဲ႕ ေဖေဖ့ အစ္မ အန္တီေတြရွိတဲ့ ေနရာကို သြားဖို႔ အားလံုးက သေဘာတူ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္ေလ။
ကြၽန္မအတြက္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ပညာဆက္သင္ဖို႕ဆိုတာ ဒီတနည္းပဲရွိတယ္လို႕ အေဖကေျပာတယ္။ အို...ကံျကမၼာဟာ ကြၽန္မကိုသူထံမွအေ၀းဆံုးသို႕ပို႕ေတာ႕မည္။ ကြၽန္မတို႕အမွန္တကယ္ကိုပင္ေ၀းျကရေတာ႕မည္။
တလိမ့္လိမ့္က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို္မထိန္းႏိုင္ပဲ အားလံုးေရွ႕မွာငိုမိေတာ႕ ေမေမက သမီးသူငယ္ခ်င္း ေကာင္ေလးေရာ ဆိုၿပီးေမးခဲ႕တယ္။ အလိုက္သိတဲ့ ေဖေဖကေတာ႕ ဘာမွမေျပာပဲနဲ႔ ေရွာင္ထြက္သြားခဲ႕တယ္။
ညညအိမ္ေရွ႕မွာဂစ္တာလာတီးေနတဲ႕ သူ႕အျဖစ္ကိုအားလံုးကရိပ္မိျကပါတယ္တဲ႕...။
ခ်ိဳ႕တဲ႕ႏြမ္းပါးတဲ႕ကြၽန္မရဲ႕ဘ၀ဟာ၊ အခ်စ္ကိုေရွ႕တန္းတင္ဖို႕၊ ကိုးကြယ္ဖို႕ခြင္႕မျပဳခဲ႕ျပန္ဘူး။
ႏိုင္ငံျခားသြားဖို႕ဆိုတာစိတ္ကူးယဥ္လို႕ေကာင္းတဲ႕ အိမ္မက္တခုပါပဲ။ အဲ႕ဒီညမွာ သူအရင္လို ဂစ္တာလာတီးခဲ႕တယ္။
“ငါ႕အျဖစ္ေတြကိုမင္းဘာမွမသိခဲ႕ပါလားေကာင္ေလးရယ္””
လေရာင္ေအာက္မွာ ဂစ္တာတီးေနတဲ႕ သူပံုရိပ္ေလးကို အေမွာင္ရိပ္ထဲက ေျကကြဲစြာ ရပ္ျကည္႕ရင္း ......
ေနာက္ေန႕ေတြမွာ အိမ္ေရွ႕ ဂစ္တာလာမတီးဖို႕၊ အေျဖကိုလည္း မေမွ်ာ္လင္႕ဖို႕ စာေရးျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြက တဆင့္ အသိေပးခဲ့တယ္။ ရုတ္တရက္ ေျပာင္းလဲသြားတဲ႕ ကြၽန္မအမူရာကိုနားမလည္ႏိုင္လို႕ ႕မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဆံုေတြ႕ဆံုဖို႕ ျကိဳးစားတဲ႕အေျကာင္း တဆင္႕ ျကားခဲ႕ရတယ္။
အရင္လို အိမ္ေရွ႕မွာ ဂစ္တာလာမတီးေတာ႕ေပမယ္၊ အေ၀းတေနရာကေန သူကိုယ္႕ကို ေဆြးေျမ႕တဲ႕ မ်က္၀န္းေတြနဲ႕ ျကည္႕ေနခဲ႕တယ္ဆိုတာ ကြၽန္ မသိေနခဲ့တယ္။ ကြၽန္္မသြားဖို႕ရက္က သိပ္ကိုနီးကပ္ေနၿပီ။ မသြားခင္ရက္ေတြမွာ သူအရင္လိုပဲ အိမ္ေရွ႕မွာ ဂစ္တာလာတီးမလားဆိုတဲ႕ ေမွ်ာလင္႕ခ်က္ေလးနဲ႕ အိပ္ခန္းတံခါးကို ဖြင္႕ထားခဲ႕တယ္။ ဒါေပမယ္ခ်စ္သူရဲ႕ အရိပ္ေယာင္ေလးကိုေတာင္မေတြ႕ခဲ႕ရဘူး။
“သူဘယ္မွာလဲ”……….
“ကြၽန္မကိုသူမုန္းသြားျပီလား”……
“ကြၽန္မသြားရမယ္႕အေျကာင္းေတြ သူသိပါမလား”...
လမ္းမွာမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႕ရင္ေတာင္ေရွာင္ထြက္သြားတဲ႕သူ႕ကိုကြၽန္မဘယ္လိုႏႈတ္ဆတ္ရပါ႕မလဲ...။
လားေပါင္းမ်ားစြာကိုယ္တိုင္ျပန္ေမးရင္း၊ ကြၽန္မ၏အခ်စ္ႏွင္႕ေ၀၀ါးေသာဘ၀အတြက္ေျကကြဲခဲ႕ရပါသည္။
ပူအိုက္လြန္းတဲ႕ ညတစ္ည၊ လေရာင္က သစ္ကိုင္းထက္မွာ ဖ်ာက်ေနသည္။
ကြၽန္မအတြက္ေနာက္ဆံုးညတညမွာ ျပတင္းတံခါးကိုအဖြင့္......
အို........ ရွပ္အက်ီၤအျဖဴေရာင္နဲ႕ အရိပ္ေလးတစ္ခု။
♫ ႏႈတ္ဆတ္မ်က္ရည္ေလးမ်ား အားလံုးမသိေအာင္သိမ္းထား ♪♪♪
အခါလြန္တဲ႕မိုးမို႕အညိဳးနဲ႕ရြာ ♫♫♫
“ဟင္႕အင္း....ကြၽန္မကိုအဲ႕ေလာက္ထိမရက္စက္ပါနဲ႕...”
“ကြၽန္မတို႕ေ၀းဖို႕ အဆင္သင္႕မျဖစ္ေသးဘူး...”
“ဒါဟာကြၽန္မတို႕အတြက္မစလိုက္ရပဲအဆံုးသတ္ရမယ္႕နိဂုန္းတဲ႕လား...။”
“သူ”...သူကေတာ႕ ကြၽန္မရင္ထဲက စကားေတြျကားႏိုင္လိမ္႕မည္လို႕မထင္ဘူး။ ဒါေပမယ္႕ ကြၽန္မအခန္းရွိရွာကိုေမာ႕ျကည္႕လိုက္တဲ႕သူ႕မ်က္၀န္းေတြမ်က္ရည္ေတြေျကာင္႕ စိုလက္ေနတာ လေရာင္ေအာက္မွာေနာက္ဆံုး အျကီမ္ျဖစ္ေျကကြဲစြာ....။
ေလထဲမွာလည္း သီခ်င္းသံေတြဟာ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေၾကြကြဲဖြယ္ လြင္႕ပ်ံေနၾကသည္။
အျပင္ဘက္မွာအေမွာင္ထုက ပိုျပီးသိပ္သည္းေနသည္။
ခဏအျကာမွာ သူ႕အရိပ္ေတြကြၽန္မမ်က္၀န္းထဲေဖ်ာ႕ေတာ႕သြားခဲ႕ပါေတာ့သည္
အို....ေႏြယံညထဲ ရင္ထဲေဆြးျမည္႕ ကြၽမ္းလွခ်ည္းလားခ်စ္သူရယ္။
